Kamkaran tenê ne komeke muzîkê ye; ew beşek ji bîra kolektîf a kurdan e. Ji bo gelek kesan, guhdariya wan vegera zaroktiyê ye; ji bo yên din jî nasîna cureyeke muzîka ku bi rêz, akademîk û di heman demê de bi hestan hatiye avakirin.
British Museum bi salan e ku di nav nîqaşên kolonyalîzm û vegerandina berheman de cih digire. Lê şopandina van nîqaşan û rawestana li ber wan berheman du tiştên cuda ne. Ew bixwe tecrubeyeke kesayetî û hestiyarî bû ku jiyam
Eger em maf û statuya ziman daxwaz dikin, divê em di pratîkê de jî cih bidin wan zimanan. Ev yek ji komîteyên amadekar, ji sazî û dezgehan û ji tevgera civakî dest pê dike. Duzimanî an jî pirzimanî ne tenê peyvên teorîk in; ew divê di îcrakirinê de, di axaftinê de û di ragihandinê de jî bin.
‘Mirov bi zimanê xwe binivîse, mirov piştqewî ye, dengbilind e’. Ev gotin li binê daregûzê hat bîra min ku belkî sedsal emir kiribe li vî welatî.